"Απλή αναλογική" και δημοκρατία α λα καρτ

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Η πρόταση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για τον εκλογικό νόμο είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται τις δημοκρατικές ελευθερίες γενικότερα. Πλασάρει ένα αναλογικότερο εκλογικό σύστημα σε σχέση με το ισχύον, το οποίο θα εξυπηρετήσει ακόμα καλύτερα  τα σχέδια ανασυγκρότησης του πολιτικού συστήματος στα πλαίσια της συνέχειας του κράτους και της εξελισσόμενης αντεργατικής επιδρομής,  τους εκλογικούς εκβιασμούς, τις «φαστ τρακ» προεκλογικές περιόδους, στο έτσι και αλλιώς εχθρικό έδαφος των εκλογών, προσπαθώντας να το μεταμφιέσει σε «απλή αναλογική».

Καταρχάς, απλή αναλογική με πλαφόν, δεν υπάρχει. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και οι συνοδοιπόροι που βρέθηκαν ή θα βρεθούν στο δρόμο μέχρι την ψήφιση του εκλογικού νόμου, ψεύδονται και εξαπατούν.

Η κατάργηση ή ο περιορισμός ενός αντιδημοκρατικού πλεονεκτήματος δεν είναι «απλή αναλογική». Η μακρά παράδοση εκλογικών «νόμιμων νοθειών» στην Ελλάδα έχει να επιδείξει πολλά «παράξενα» εκλογικά συστήματα, φτιαγμένα πάντα για να εξυπηρετούν την άρχουσα τάξη και να την προστατεύουν.

Τώρα, η δήθεν «κυβέρνηση αριστεράς» έρχεται να συντηρήσει μερικά από τα πιο αντιδραστικά χαρακτηριστικά, όπως είναι και το πλαφόν του 3% για την είσοδο στη Βουλή και να διαιωνίσει την αγαπημένη επιχειρηματολογία του συστήματος περί «χαμένης ψήφου». Ενδιαφέρον είναι ότι τα κυβερνητικά στελέχη, με το ίδιο θράσος που προβάλλουν το «μνημόνιο ως ευκαιρία», επιχειρηματολογούν και υπέρ της «δυνατότητας συνεργασιών χάρη στο πλαφόν του 3%».

Έτσι και αλλιώς, οι λαϊκοί αγώνες δεν γίνονται σε εκλογικά κέντρα, αλλά στις γενικές συνελεύσεις και στους αγώνες, στο συντονισμό κόντρα στις γραφειοκρατικές ηγεσίες, στις απεργίες. Ωστόσο, το μόνο σύστημα που μπορεί να «σφυγμομετρήσει» την κοινωνία, να κατοχυρώσει την αστική αντίληψη περί δημοκρατίας με όλους τους περιορισμούς των κοινοβουλευτικών εκλογικών συστημάτων, είναι η απλή αναλογική, αυτή δηλαδή που δεν φέρνει προς ψήφιση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αυτή που κάθε ψήφος μετρά και μετρά το ίδιο.

Όλοι στη συγκέντρωση για τον 1 χρόνο από το Δημοψήφισμα του 2015 την Τρίτη 5 Ιουλίου, 7.30 μμ, Πλατεία Ελευθερίας, Λαμία

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετέχει στη Λαμία, όπως και σε όλες τις πόλεις της χώρας, στις συγκεντρώσεις που διοργανώνονται την Τρίτη 5 Ιουλίου για τον ένα χρόνο από το ιστορικό δημοψήφισμα του 2015, στο οποίο o λαός βροντοφώναξε με ποσοστό 61,3% ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ.

Συμπληρώνεται αύριο ένας χρόνος από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, μια κορυφαία στιγμή της ταξικής σύγκρουσης στην Ελλάδα, που σφραγίστηκε με τη σαρωτική νίκη του 61,3% υπέρ του ΟΧΙ ενάντια στη Συμφωνία με την Τρόικα.

Ούτε η λυσσαλέα τρομοκρατική καμπάνια όλων των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ και των πολιτικών κομμάτων του αστικού κόσμου ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι κλπ, ούτε οι απειλές για Grexit, ούτε τα αφεντικά που απειλούσαν με απολύσεις, οι τραπεζίτες που έκλεισαν τις τράπεζες, τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που έσπερναν το φόβο, ούτε η υπονόμευση της κυβέρνησης, κατάφεραν να φοβίσουν και να πισωγυρίσουν τον κόσμο.

Το συγκλονιστικό ΟΧΙ της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού άνοιξε ένα βαθύ ταξικό ρήγμα, άφησε άναυδους εχθρούς και ψεύτικους φίλους, έγινε πηγή έμπνευσης και αλληλεγγύης σε όλο τον πλανήτη. Έβαλε στο κέντρο της πολιτικής διαπάλης την ευρεία λαϊκή απαίτηση για μια άλλη πολιτική με κέντρο τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες και δικαιώματα.  

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μετέτρεψε το λαϊκό ΟΧΙ σε ένα ντροπιαστικό ΝΑΙ σε όλα, με μια ιστορικών διαστάσεων εξευτελιστική κωλοτούμπα. Κόντρα στη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας υπέγραψε και ψήφισε μαζί με όλο το μνημονιακό μπλοκ ένα τρίτο, ακόμα χειρότερο απ’ τα δύο προηγούμενα, μνημόνιο και στη συνέχεια, υπέγραψε και εφάρμοσε τη διάλυση του ασφαλιστικού, την ένταση της φορολεηλασίας, το υπερ-ταμείο ιδιωτικοποιήσεων, τον «κόφτη», και τη ρατσιστική αντι-προσφυγική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτελεί σήμερα την βασική επιλογή των δανειστών και του κεφαλαίου για την προώθηση αυτής της βάρβαρης πολιτικής.

Πριν από ένα χρόνο οι κυρίαρχες τάξεις σε Ευρώπη και Ελλάδα απειλούσαν με  Grexit. Σήμερα η κρίση τους, ανεπίλυτη, απλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη παράλληλα με την οργή των εργατών και της νεολαίας. Το κίνημα στη Γαλλία, το δημοψήφισμα στη Βρετανία, η κυβερνητική κρίση στην Ισπανία δείχνουν ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια και αντίσταση αγγίζει τον πυρήνα της ΕΕ και των μεγάλων καπιταλιστικών κρατών. 

Για να επικρατήσει η δυναμική των από κάτω και όχι η απογοήτευση, για να δικαιωθεί το ΟΧΙ, για να συνεχίσουμε τους αγώνες μας μέχρι τη νίκη, χρειάζεται να ξεπεράσουμε τις αυταπάτες που καλλιέργησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η συνέχεια στη λειτουργία του κράτους και η αναζήτηση εναλλακτικής διαχείρισης στα πλαίσια του καπιταλισμού, αποδείχθηκε όχι δρόμος ανατροπής αλλά ενσωμάτωσης και προώθησης της αντιλαϊκής επίθεσης. Δεν υπάρχει πολιτική καλή και για τους δανειστές και για τον λαό, και για το κεφάλαιο και για τους εργαζόμενους. Δεν υπάρχουν δυνατότητες «διαπραγμάτευσης» και «μεταρρύθμισης» εντός της ΕΕ, μόνο η ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ των μνημονίων, του ρατσισμού και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων μπορεί να ανοίξει δρόμους για άλλη πολιτική. Δεν αρκούν τα ρηχά αντιμνημονιακά μέτωπα, χρειάζεται σύνδεση της πάλης για την κατάργηση των μνημονίων με το συνολικό στόχο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης.

Η «αριστερή κυβέρνηση» που θα προσπαθήσει να ανατρέψει την επίθεση μέσα στα πλαίσια του συστήματος και της ΕΕ, αποδείχθηκε φενάκη. Εκείνο που απαιτείται είναι ένα κίνημα που δεν θα διστάζει να οδηγήσει τη σύγκρουση με την κυρίαρχη τάξη μέχρι το τέλος, μέχρι την ανατροπή της, μέχρι την εξουσία και κυβέρνηση των εργαζόμενων,  στηριγμένη στη δύναμη του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Ταυτόχρονα χρειαζόμαστε μια άλλη αριστερά που θα πρωτοστατεί σε όλες τις μάχες. Για την κλιμάκωση και τον συντονισμό των αγώνων από τα κάτω, κόντρα στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, για την οικοδόμηση ενός πλατιού αγωνιστικού μετώπου με στόχο την ανατροπή όλων των μνημονιακών μέτρων, της κυβέρνησης και της πολιτικής της και όλου του μνημονιακού μπλοκ. Για την ενίσχυση του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, τη συστράτευση σε μια ανατρεπτική, ενωτική γραμμή όλων των μαχόμενων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που βαδίζουν και αναζητούν δρόμους ανατροπής με πυξίδα τα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα. 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έπαιξε πρωτοπόρο, ενωτικό και προωθητικό ρόλο στη μάχη του δημοψηφίσματος. Κόντρα στις παλινωδίες της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και στη γραμμή της αποχής από την ηγεσία του ΚΚΕ, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές πήραν πρωτοβουλίες για κοινή δράση με τον αριστερό κόσμο του ΟΧΙ, ανεβάζοντας το ποσοστό στις εργατογειτονιές της Β΄Αθήνας και των μεγάλων πόλεων στο 82%. Πρόβαλε το «τριπλό ΟΧΙ», ενάντια στη Συμφωνία, στην ΕΕ, και την πολιτική της κυβέρνησης. Αναβάθμισε το περιεχόμενο της καμπάνιας προβάλλοντας τα αντικαπιταλιστικά αιτήματα της διαγραφής του χρέους, της εθνικοποίησης των τραπεζών, της ρήξης με ευρώ και ΕΕ και του εργατικού ελέγχου. Έδειξε στην πράξη τον κρίσιμο ρόλο που μπορεί να παίζει η αντικαπιταλιστική αριστερά και γι αυτό κέρδισε την εκτίμηση χιλιάδων αγωνιστών που έδωσαν μαζί της τη μάχη του ΟΧΙ.

Ένα χρόνο μετά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνεται σε κάθε εργαζόμενη/ο, σε κάθε αριστερή/ο που παλεύει κόντρα στον ατέλειωτο κατήφορο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί στους νέους αγώνες, μαζί στη μεγάλη συζήτηση για την αριστερά που δεν θα μένει στα μισά του δρόμου. Στην επέτειο του δημοψηφίσματος θα είμαστε ξανά στο Σύνταγμα για να δείξουμε ότι η δύναμη των εργατών δεν ανακόπηκε. Ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του συντάσσεται με το κεφάλαιο, εμείς με τα αδέρφια μας, τους απεργούς εργαζόμενους και τη νεολαία, που αγωνίζονται στη Γαλλία για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση! Όλες και όλοι στους δρόμους! Στην πρώτη γραμμή για ένα δυνατό κίνημα αντίστασης και ανατροπής! Για να πάρει ο λαός στα χέρια του τον κόσμο που του ανήκει!

Ιστορικής σημασίας το ΟΧΙ του βρετανικού λαού στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Ανοίγει ο δρόμος για μια εργατική-λαϊκή αποδέσμευση 

από τα δεσμά της ΕΕ, του Ευρώ και των Μνημονίων

Το ΟΧΙ του βρετανικού λαού στην ΕΕ είναι ιστορικής σημασίας ήττα του «ευρωπαϊσμού» και της στρατηγικής της λεηλασίας των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ευρωπαϊκών λαών από κεφάλαιο και τράπεζες, με ή δίχως μνημόνια.

Όποτε η ΕΕ και οι επιλογές της μπήκαν στη δοκιμασία της λαϊκής ψήφου αποδοκιμάστηκαν με σαφή τρόπο. Οι ευρωπαϊκοί λαοί βλέπουν ότι η ΕΕ σημαίνει φτώχεια, ανεργία, λεηλασία του δημόσιου και φυσικού πλούτου. Η ΕΕ σε συνεργασία με τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις επιβάλλει μνημόνια, καθεστώς επιτροπείας και “κόφτες” περιφρονώντας τη βούληση των ευρωπαϊκών λαών. Η ΕΕ επιβάλλει με υπεροψία την καπιταλιστική ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ηπείρου και την ολοκληρωτική της νοοτροπία, όπως έγινε με το ελληνικό δημοψήφισμα πέρσι, κάνοντας την κερδοφορία των πολυεθνικών  και των τραπεζιτών υπέρτατο νόμο και σκοπό της ζωής των ανθρώπων. 

Στο ρεύμα του "ευρωσκεπτικισμού" που απλώνεται σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν και αντιδραστικές αστικές και εθνικιστικές δυνάμεις,  που μιλάνε στο όνομα του BREXIT. Αυτό είναι μεταξύ άλλων, αποτέλεσμα και της προδοσίας των εργατικών συμφερόντων από τις δυνάμεις της Ευρωαριστεράς. Οι αστικές και εθνικιστικές αυτές δυνάμεις, κατά βάση επιδιώκουν μια καλύτερη διαπραγμάτευση της δικής τους αστικής τάξης στα πλαίσια της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.

Όμως οι λαοί καταδικάζουν αυτή την χωρίς προηγούμενο σταυροφορία του κεφαλαίου σε βάρος των λαών, αυτή τη μισητή και χωρίς καμιά νομιμοποίηση γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Αυτά καταδίκασε ο λαός στην Αγγλία, παρά την ομόθυμη στήριξη όλου του επίσημου πολιτικού κόσμου, και του Κάμερον και του Κόρμπιν, προς την παραμονή στην ΕΕ, παρά τις επιθέσεις και τις απειλές της Μέρκελ, του Ομπάμα και του Σόιμπλε.

Το οικοδόμημα της ΕΕ μπαίνει σε μια κρίση χωρίς επιστροφή. Ενισχύεται αντικειμενικά η πάλη για την αποδέσμευση από την ΕΕ σαν προϋπόθεση για την απελευθέρωση από το καθεστώς των μνημονίων, αλλά και για να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Αυτή η πραγματικότητα αναδεικνύει τα αναβαθμισμένα καθήκοντα των δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς για μια αποδέσμευση από την ΕΕ σε εργατική, λαϊκή, διεθνιστική, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Χαιρετίζουμε λοιπόν και απευθύνουμε θερμό μήνυμα εργατικής διεθνιστικής αλληλεγγύης στις μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς που έδωσε τη μάχη του LEXIT (LEFT EXIT), της αριστερής πρότασης για αποδέσμευση από την ΕΕ.

Οι λαϊκοί και εργατικοί αγώνες, οι εργατικές διεκδικήσεις σκοντάφτουν σε κάθε τους βήμα στις δεσμεύσεις από τη συμμετοχή στην ΕΕ, μέρος των οποίων είναι και τα μνημόνια που έχει επιβάλλει η ΕΕ μαζί με τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις. Για να νικήσουν, για να δικαιωθούν οι αγώνες μας για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας, είναι πλέον ξεκάθαρο πως είναι απαραίτητη η ρήξη και η σύγκρουση με την ΕΕ. Είναι ώρα η αποδέσμευση από την ΕΕ να γίνει αίτημα και στόχος πάλης για το εργατικό, νεολαιίστικο και μαζικό κίνημα με τρόπο σαφή και πιο αποφασιστικό.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύοντας και μέσα από την πλατιά αντιΕΕ πρωτοβουλία «ΔιΕΕξοδος», θα δώσει τη μάχη για ένα λαϊκό κίνημα αποδέσμευσης από την ΕΕ.

Αριστερή έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η μόνη επιλογή προς όφελος των εργαζομένων και του λαού

Σήμερα Πέμπτη 23 του Ιούνη οι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου καλούνται να ψηφίσουν για την παραμονή ή την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ΕΕ είναι ένας διεθνικός θεσμός ολοκλήρωσης του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου και συστάθηκε με στόχο την αύξηση του κέρδους και τη συνολική  υποστήριξη των συμφερόντων των μεγάλων οικονομικών σχηματισμών, μέσω τόσο της Ενοποιημένης Αγοράς αλλά και πτυχών πολιτικής ενοποίησης. Ιστορικά, έχει παίξει κομβικό ρόλο στην επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των ανέργων σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία 40 χρόνια. Πρόσφατα, και με αφορμή την οικονομική κρίση του 2008, αποκάλυψε ακόμα περισσότερο την αντιδραστική φύση της επιβάλλοντας επαναλαμβανόμενα Μνημόνια σε μία σειρά από ευρωπαϊκές χώρες, με βάση τις επιταγές του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Η ΕΕ, σαν μια καπιταλιστική ολοκλήρωση, δρα προς όφελος του κεφαλαίου την ίδια ώρα που εκτελεί ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Η ΕΕ έχει εφαρμόσει πολιτικές αιώνιας λιτότητας και αυταρχικής καταστολής ενώ έχει προωθήσει κι εμβαθύνει τον ρατσισμό και τις διακρίσεις, με ταυτόχρονη έλλειψη δημοκρατικών λειτουργιών. Καταδικάζει διάφορες κοινωνικές ομάδες στην φτώχεια, καταστρέφοντας τον δημόσιο πλούτο. Η εργασία, το περιβάλλον και η δημοκρατία έχουν καταδικαστεί σε πλήρη καταστροφή. Μέσα στην ΕΕ δεν υπάρχει περιθώριο εφαρμογής πολιτικών που θα ωφελήσουν την εργατική τάξη, δεν υπάρχει πιθανότητα για προστασία στο περιβάλλον και παύση του πολέμου. Η ίδια η δομή της ΕΕ δεν επιτρέπει τέτοιες αποκλίσεις.

Αντιθέτως, η ΕΕ και οι θεσμοί της προστατεύουν κι ενισχύουν την ανάδυση φασιστικών κινημάτων στην Ευρώπη με τη χρηματοδότηση τέτοιων μορφωμάτων την ίδια στιγμή που προωθούν την ποινικοποίηση και την απαγόρευση των κομμουνιστικών κομμάτων στο πρώην ανατολικό μπλοκ, ενώ στηρίζουν τη νεοναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας. Παράλληλα η σχέση της ΕΕ με τη δημοκρατία και τους δημοκρατικούς θεσμούς είναι έκδηλη στους ίδιους τους θεσμούς της, όπως στην Κομισιόν και την ΕΚΤ, που δεν έχουν καμία κοινωνική νομιμοποίηση αφού δεν εκλέγονται ούτε ελέγχονται από τους πολίτες. Αντιθέτως, ελέγχονται από γραφειοκράτες κι επηρεάζονται από επιχειρηματικά λόμπι. Δεν μπορούν να εκπέσουν, όντας στο απυρόβλητο. Όλα τα παραπάνω αποτελούν τρανταχτή απόδειξη πως η ΕΕ δεν αποτελεί αντικείμενο προοδευτικού μετασχηματισμού, δεν μεταρρυθμίζεται αλλά μόνο ανατρέπεται.

Ακόμα και η αστική δημοκρατία των κρατών μελών τείνει να καταλυθεί από την ΕΕ. Οι κανόνες της ΕΕ υπερέχουν των αποφάσεων των κρατών μελών. Είναι θέμα δομικό για την ΕΕ, η οποία σαν μια ολοκλήρωση του κεφαλαίου στηριζόμενη σε πυλώνες, κανόνες και δομές ενάντια στους εργαζομένους, δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Η ΕΕ και οι δομές τις μπορούν μόνο να ανατραπούν! Δεν υπάρχει εναλλακτική μέσα στην ΕΕ, υπάρχει ο μονόδρομος του θεσμικού σεβασμού των κανόνων της που καταλήγουν σε αιώνια λιτότητα, ολική επιδείνωση της ζωής των εργαζομένων και αύξηση του ποσοστού κέρδους για το κεφάλαιο.

Η ΕΕ έχει επίσης ξεκάθαρο αντι-μεταναστευτικό χαρακτήρα. Οι συνθήκες Δουβλίνο Ι,ΙΙ και ΙΙΙ χειροτέρεψαν κατά πολύ τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες που εισέρχονται στην Ευρώπη, εγκαταλείποντας τα κράτη τους που καταστράφηκαν από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Η ΕΕ δολοφονεί πρόσφυγες που προσπαθούν να εισέλθουν στα εδάφη της διασχίζοντας τη Μεσόγειο.

Η μετανάστευση, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τους πρόσφυγες πολέμου. Ακολουθεί τις συνέπειες της ελεύθερης κίνησης του κεφαλαίου, των εμπορευμάτων και των υπηρεσιών. Οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους δεν απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια με την αγορά και το κεφάλαιο. Η ΕΕ ακολουθεί την αρχή της επιλεκτικής μετανάστευσης που οδηγεί σε βαθύτερη εκμετάλλευση των εργατών που τρέπονται σε φυγή από την ευρωπαϊκή περιφέρεια, την Ασία και την Αφρική με κατεύθυνση τον πυρήνα της ΕΕ.

Η ενοποιημένη αγορά έχει καταστρέψει τις παραγωγικές δομές των περιφερειακών χωρών, δίνοντας την ευκαιρία στις μεγάλες πολυεθνικές να επεκταθούν σε αυτές τις χώρες ή να αναγκάσουν τους κατοίκους τους σε μετανάστευση. Η ΕΕ αποτελεί το μέσο με το οποίο τα αφεντικά αποκτούν πρόσβαση σε φθηνό εργατικό δυναμικό, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα να περικόψουν τους μισθούς και άρα να δυσχεράνουν και τις συνθήκες διαβίωσης των εργαζομένων. Η πολιτική διαπάλη για την ελεύθερη κίνηση των εργαζομένων και της νεολαίας χωρίς περιορισμό, αποτελεί αναγκαίο και οργανικό κομμάτι της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό.

Παλεύοντας ενάντια στην ΕΕ συνολικά από μία διεθνιστική σκοπιά μπορούν να ανοίξουν νέα μονοπάτια για τους εργαζόμενους και τη νεολαία στην Ευρώπη. Με την έννοια αυτή, η αντι-ΕΕ και η αντι-καπιταλιστική πάλη είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Από τη μία, η πάλη κόντρα στην ΕΕ μπορεί να προωθήσει την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό και την μάχη για μια καλύτερη ζωή. Από την άλλη, η πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και τα συμφέροντά του χρειάζεται να ενσαρκώνει και την μάχη για την οριστική διάλυση της Ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Δεν είναι μοναχά ένα θέμα για την Μεγάλη Βρετανία, την Ελλάδα ή την Πορτογαλία. Είναι ένα πανευρωπαϊκό θέμα, αναδεικνύοντας την αναγκαιότητα για μία εργατική διεθνιστική απάντηση κόντρα στην ΕΕ, μακριά από ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς και από μία δεξιά, εθνοκεντρική και συντηρητική οπτική ενάντια στην ΕΕ.

Για όλους αυτούς τους λόγους η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ηνωμένου Βασιλείου αποφάσισε να υποστηρίξει και να συμμετάσχει στην αριστερή καμπάνια για έξοδο από την ΕΕ (LEXIT), με στόχο την ενίσχυση της αντι-ΕΕ πάλης της αριστεράς και στο Ηνωμένο Βασίλειο, σαν μέρος της διεθνιστικής μάχης για ενδυνάμωση της ενότητας των εργαζομένων κόντρα στο Ευρωπαϊκό κεφάλαιο, καλώντας τους εργαζομένους, τους άνεργους, τη νεολαία να ψηφίσει υπέρ μιας αριστερής εξόδου από την ΕΕ, ώστε να δώσουμε ένα σημαντικό χτύπημα σε αυτή την καπιταλιστική ολοκλήρωση. Η αριστερή καμπάνια για έξοδο από την ΕΕ αποτελεί ένα αναγκαίο όπλο και έναν σημαντικό παράγοντα αποσταθεροποίησης για την ήττα των κυβερνητικών πολιτικών λιτότητας στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε όλη την Ευρώπη. Η εργατική τάξη και η νεολαία πρέπει να δουν την αριστερή καμπάνια για έξοδο από την ΕΕ μέσα από την πάλη κόντρα στις πολιτικές λιτότητας και ρατσισμού της ΕΕ και να συνεχίσουν με καλύτερους όρους την μάχη ενάντια σε όποια κυβέρνηση προκρίνει την κερδοφορία του κεφαλαίου κόντρα στις ζωές των εργαζομένων, μέχρι την οριστική διάλυση της ΕΕ και οποιουδήποτε μηχανισμού ή ολοκλήρωσης του κεφαλαίου. Το σίγουρο είναι ότι η πάλη κόντρα στην ΕΕ ξεπερνάει το δημοψήφισμα και η αριστερή καμπάνια του LEXIT για αριστερή έξοδο από την ΕΕ χρειάζεται να πάρει και θα πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά και θα αποτελέσει μέρος της καθημερινής πάλης ενάντια στις αντιλαϊκές και αντεργατικές πολιτικές της ΕΕ και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Η ΕΕ δεν είναι η Ευρώπη των λαών αλλά μία ένωση για το όφελος του κεφαλαίου. Δεν μετασχηματίζεται, μόνο ανατρέπεται! Ας το πραγματοποιήσουμε!

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στη Λαμία η παρουσίαση του βιβλίου του Διονύση Ελευθεράτου "ΛΑΜΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΚΙ", από την Περιφερειακή Παράταξη ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 15 Ιουνίου στη Λαμία με μεγάλη επιτυχία η παρουσίαση του βιβλίου του Διονύση Ελευθεράτου «ΛΑΜΟΓΙΑ ΣΤΟ ΧΑΚΙ: Οικονομικά “θαύματα” και θύματα της Χούντας», που διοργάνωσε η Περιφερειακή Παράταξη Αριστερή Παρέμβαση στη Στερεά Ελλάδα και οι Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ.

Το βιβλίο προλόγισε η φιλόλογος Βάσω Καψάλη και ο περιφερειακός σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας Βασίλης Ζούμπος, ενώ έπειτα ακολούθησε η τοποθέτηση του συγγραφέα Διονύση Ελευθεράτου και πολλές τοποθετήσεις και ερωτήσεις από τους παρευρισκόμενους.

Οι ομιλητές υποστήριξαν ότι στην εποχή των μνημονίων και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, χρησιμοποιείτε συχνά για να δικαιολογήσει την ισοπεδωτική ακροδεξιά απαξίωση όλου του πολιτικού φάσματος και των «πολιτικών» στο σύνολό τους, το εξωφρενικό μύθευμα, ότι δήθεν οι δικτάτορες της Χούντας άσκησαν τουλάχιστον χρηστή διοίκηση στα οικονομικά και πάταξαν τη διαφθορά στη δημόσια διοίκηση. Αυτή η ακρο-δεξιά ανακατασκευή-αναθεώρηση της ιστορίας, διακινείται δυστυχώς πολλές φορές όχι μόνο απ’ τους νοσταλγούς της «εθνοσωτηρίου» , αλλά και από το πολιτικό κέντρο.

Το βιβλίο του Διονύση Ελευθεράτου , βάζει τέρμα σε αυτά τα ιστορικά ψέματα και αποδεικνύει πως η επταετία δεν ήταν μόνο μια περίοδος τυραννίας και αυταρχισμού, αλλά και μια περίοδος με τεράστια οικονομική κακοδιαχείριση, σκάνδαλα, συνδιαλλαγή και διαφθορά με εφοπλιστές, βιομήχανους και μεγαλοεργολάβους τεχνικών έργων . Οι ομιλητές αναφέρθηκαν στις εξωφρενικές συμβάσεις και τα νομοθετήματα της χούντας στα εργασιακά ζητήματα, που θαρρείς πως αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης της εργασιακής “τάξης πραγμάτων” την οποία γνώρισε – δεκαετίες αργότερα – η Ελλάδα των Μνημονίων. Χαρακτηριστικότερο όλων είναι το γεγονός ότι τα επισήμως καταγεγραμμένα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα τετραπλασιάστηκαν στην εφταετία.

Χαρακτηριστικό επίσης είναι το γεγονός ότι το Δημόσιο Χρέος, για το οποίο και σήμερα γίνεται τόση πολύ κουβέντα, η δικτατορία των συνταγματαρχών το παρέλαβε το 1967 στα 32δις δραχμές και το παρέδωσε το 1974 στα 114δις δραχμές, δηλαδή μέσα σε 7 χρόνια το υπερ-τριπλασίασε. Ακόμα πιο χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι λίγους μήνες μετά την κατάλυση της Δημοκρατίας από τους χουντικούς, ο Παπαδόπουλος και η «κυβέρνησή» του, νομοθέτησαν τον διπλασιασμό των μισθών τους, ως πρωθυπουργοί και υπουργοί της χώρας. Με τα δύο αυτά παραδείγματα καταρρίπτονται και δύο από τους πιο «δημοφιλείς» ακροδεξιούς μύθους για την περίοδο εκείνη, οι οποίοι θέλουν τους χουντικούς να εφαρμόζουν δήθεν μια χρηστή οικονομική και δημοσιονομική διαχείριση.

Οι ομιλητές αναφέρθηκαν επίσης και σε κάποια από τα χαρακτηριστικότερα σκάνδαλα της Χούντας, όπως τα διαβόητα μαύρα κρέατα του Μπαλόπουλου ή τα 406 εκατομμύρια που προορίζονταν για το μεγαλομανιακό «Τάμα του Έθνους» επί των Τουρκοβουνίων και χάθηκαν, ή τα κονδύλια για την «κατασκευή» τρακτέρ στη Θεσσαλονίκη, που όμως εισάγονταν από την Αυστρία.

Η εκδήλωση έκλεισε με τους ομιλητές να αναφέρονται στους παραλληλισμούς με το σήμερα, όπου με άλλο τρόπο η αστική κοινοβουλευτική Δημοκρατία καταργείτε με πραξικοπηματικό τρόπο, από τα μνημόνια της ΕΕ, του ΔΝΤ και των ντόπιων συνεργατών τους, από την επιβολή ενός εργασιακού μεσαίωνα, από τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, από τη συστημική ανοχή στους χιτλερικούς ναζί της ΧΑ, και από την παράβλεψη/ακύρωσης της λαϊκής εντολής από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, σε εκλογές και δημοψηφίσματα, στην χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη.

Η Περιφερειακή Παράταξη "Αριστερή Παρέμβαση στη Στερεά Ελλάδα" στηρίζει και συμμετέχει στο Οδοιπορικό στα μέρη απ' όπου ξεκίνησε ο ΕΛΑΣ, που διοργανώνει η Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης, σε Φθιώτιδα και Ευρυτανία, στις 11 και 12 Ιουνίου

H Περιφερειακή Παράταξη Αριστερή Παρέμβαση στη Στερεά Ελλάδα στηρίζει και συμμετέχει στο ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΑΠ’ ΟΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Ο ΕΛΑΣ, που διοργανώνει η Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης το σαββατοκύριακο 11 και 12 Ιούνη 2016, στη Φθιώτιδα και την Ευρυτανία.

Σε συνέχεια του περυσινού οδοιπορικού της Εργατικής Λέσχης Νέας Σμύρνης στις περιοχές όπου ο Άρης Βελουχιώτης και οι σύντροφοί του πολέμησαν για τελευταία φορά, αντιστρέφουμε τη φορά της αφήγησης και πηγαίνουμε εκεί όπου ξεκίνησε ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας του ΕΛΑΣ.

Θα περπατήσουμε στους τόπους της ανταρτομάνας Ρούμελης, εκεί όπου ο Θανάσης Κλάρας έγινε Άρης Βελουχιώτης, συγκροτώντας την ένοπλη ομάδα του και κηρύσσοντας –σε πείσμα όλων των πολιτικών και στρατιωτικών συσχετισμών– την επανάσταση εναντίον των φασιστών κατακτητών και των ελλήνων συνεργατών τους. 

Θα «ακούσουμε» τις αναπνοές της Ελεύθερης Ελλάδας, στα βουνά και τα δάση των ανταρτών, στα χωριά της Φθιώτιδας και της Ευρυτανίας. Θα ψηλαφήσουμε τον μύθο και τις αλήθειες του αγώνα για «λεύτερη πατρίδα και πανανθρώπινη λευτεριά». 

Στα μέρη, λοιπόν, όπου οι λίγοι πρωτοπόροι έπιασαν τον παλμό του λαού, όχι για να υποταχθούν στους δισταγμούς και στους φόβους του, αλλά για να ανυψώσουν «τα ανθρωπάκια σε ανθρώπους». Εκεί όπου κόπηκε με το μαχαίρι η κλεψιά, η εκπόρνευση στους κατακτητές, η ιδιοτέλεια, ο εκφυλισμός και η χαύνωση της σκλαβιάς.

Εκεί όπου η λαϊκή οργάνωση έφτιαχνε τις ένοπλες δυνάμεις της, αλλά και αντίστροφα, εκεί όπου αρματωμένοι ορεσίβιοι έστηναν λαϊκή αυτοδιοίκηση και δικαιοσύνη. Εκεί όπου το κόμμα έφτιαχνε το μέτωπο αλλά και το μέτωπο έφτιαχνε το κόμμα, οικοδομώντας μαζί λαϊκό κράτος και οικονομία στην καρδιά της κατακτημένης χώρας. 

Για εμάς, η «μεγάλη δεκαετία» του 1940 δεν αφορά μόνο τους επαγγελματίες ιστορικούς, δεν μπαίνει στο μουσείο της ταξικής πάλης. Αφενός μεν διότι η έκβαση της Αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου συγκρότησε το πλαίσιο της καπιταλιστικής Ελλάδας που κατέληξε σήμερα στα Μνημόνια. Αφετέρου δε διότι τα διδάγματα από εκείνη τη δεκαετία ενσωματώνονται στον σύγχρονο αγώνα ενάντια στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα. 

Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι οι νικητές αντίπαλοί μας επιχειρούν σήμερα να ξαναγράψουν την ιστορία εκείνων των χρόνων, χρεώνοντας στους αντιφασίστες και τους κομμουνιστές «ολοκληρωτισμό» και «κόκκινη βία». Γνωρίζουν και γνωρίζουμε ότι δεν φοβούνται κάποια επιστροφή των φαντασμάτων της δεκαετίας του 1940, αλλά να μην στοιχειώσει τις ψυχές των σημερινών σκλάβων η πεποίθηση ότι αν αγωνιστούν θα πάνε πέρα από εκεί που πήγαν οι αγωνιζόμενοι του ‘41-’49 και θα νικήσουν. 

Σε εκείνα τα μέρη πάμε εμείς οι επισφαλείς και οι άνεργοι του 2016, για να τιμήσουμε όσους και όσες έδωσαν τα πάντα στον αγώνα. Πάμε εκεί για να αντλήσουμε δύναμη για την αναμέτρηση με τα αφεντικά και τους ντόπιους και ξένους φασίστες, πάμε εκεί έχοντας την κρυφή φλόγα στην καρδιά μας ότι είμαστε καινούριοι αλλά και εκείνοι που υπήρχαν πάντοτε: διαδηλωτές, απεργοί, αντάρτες, κλέφτες και παλικάρια.

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟΥ

Σάββατο 11 Ιουνίου 2016

07:30 Αναχώρηση από την Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης (Ελ. Βενιζέλου 12 & Αιγαίου)
12:30 Επίσκεψη στην Καλύβα του Στεφανή, Σπερχειάδα Φθιώτιδας
15:30 Δομνίστα Ευρυτανίας, επίσκεψη στο Μουσείο της Αντίστασης, ομιλία/συζήτηση στο μνημείο του ΕΛΑΣ
17:00 Κρίκελλο Ευρυτανίας, περιήγηση στο χωριό, ομιλία/συζήτηση στο μνημείο της νικηφόρας μάχης του ΕΛΑΣ με τους Ιταλούς (29 Οκτωβρίου 1942), επίσκεψη στο άλσος του Προφήτη Ηλία (αντάρτικο παρατηρητήριο)
20:00 Καρπενήσι Ευρυτανίας
21:30 Γλέντι με λαϊκή κομπανία στην ταβέρνα «Πανόραμα», Ρήγα Φεραίου 18

Κυριακή 12 Ιουνίου 2016 

10:00 Κορυσχάδες Ευρυτανίας. Επίσκεψη στο σχολείο-Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης, όπου συνεδρίαζε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (Π.Ε.Ε.Α.), η Κυβέρνηση του Βουνού, ομιλία/συζήτηση για τη Λαϊκή Εξουσία στην Ελεύθερη Ελλάδα και τη δράση του ΕΛΑΣ

Η εκδήλωση στο Facebook: https://www.facebook.com/events/1627167087522540/

Αποτελέσματα Eurogroup: H αξιολόγηση κλείνει, ο λαός υποφέρει. Η ανατροπή της επίθεσης αναγκαίος όρος για την επιβίωση εργαζόμενων και νεολαίας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τη ψήφιση του ασφαλιστικού, του φορολογικού και του πολυνομοσχεδίου  αποδέχθηκε όλες τις απαιτήσεις των δανειστών, τους έδωσε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, "γη και ύδωρ" για να "εξασφαλίσει τη δόση" της και φόρτωσε την εργατική τάξη με ένα νέο, ακόμα πιο βαρύ Μνημόνιο. Αλλά ακόμα και τώρα πήρε υπόσχεση για μια δόση (που θα κατανεμηθεί σε δύο υποδόσεις: 7,5 δισ. ευρώ και 2,8 δισ. ευρώ για περισσότερο εκβιασμό) προκειμένου να πληρωθούν οι ίδιοι οι δανειστές επικυρίαρχοι, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

Η επίθεση όμως δεν έχει τέλος. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Eurogroup για την εκταμίευση της πρώτης υποδόσης, θα προηγηθούν νέα μέτρα, όπως το άνοιγμα της αγοράς-πώλησης δανείων χωρίς να εξαιρούνται τα δάνεια με εγγύηση του Δημοσίου, η αναδρομική επιστροφή του ΕΚΑΣ, η κύρωση από τη Βουλή της σύμβασης για το Ελληνικό και την Εγνατία Οδό. 

Ενώ, όσον αφορά τις επόμενες δόσεις για την περαιτέρω εξυπηρέτηση του χρέους, αυτές θα δίνονται μόνο άμα προχωράνε οι ιδιωτικοποιήσεις από το νέο υπερ-Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων και η εταιρική διακυβέρνηση στις τράπεζες για την απελευθέρωση των "κόκκινων δανείων", καθώς και η Αρχή Εσόδων για τη φοροληστεία. 

Όσον αφορά την περίφημη "διευθέτηση του χρέους", η κυβέρνηση έφυγε για άλλη μια φορά με άδειες τις βαλίτσες της από τις Βρυξέλλες. Οι αναφορές στη διευθέτηση του χρέους επί της ουσίας αποτελούν ευχολόγιο για το μέλλον, αοριστολογίες για την ανάγκη βιωσιμότητας του χρέους χωρίς καμία δέσμευση. Ακόμα και η συζήτηση για το χρέος τελεί υπό την προϋπόθεση της απαρέγκλιτης εφαρμογής των μνημονιακών μέτρων, της τήρησης των δημοσιονομικών στόχων για πλεονάσματα 3,5%, της μη χαλάρωσης του δημοσιονομικού συμφώνου. Αντίθετα συμφωνήθηκε ότι η Ελλάδα θα πληρώνει το μεσοπρόθεσμο χρονικό διάστημα, το 15% του ΑΕΠ για τόκους και χρεολύσια και στη συνέχεια το 20%. 

Ο κυνισμός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τέλος αλλά η ίδια βαδίζει απαρέγκλιτα στο δρόμο των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων. Η οργή της εργατικής τάξης και του λαού ξεχειλίζει και θα οδηγήσει και αυτή την κυβέρνηση και τα κόμματα που την απαρτίζουν στην κοινωνική χλεύη και απαξίωση.

Το συμφέρον του λαού μας είναι να απαλλαγεί μια ώρα αρχύτερα από αυτή την πολιτική και τις κυβερνήσεις που την εφαρμόζουν. Δεν περιμένουμε την αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Χρειάζεται να μετατρέψουμε την οργή μας σε απεργιακή και αγωνιστική δράση στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους. Να βαδίσουμε στο δρόμο των αγώνων που έχουν αποφασίσει οι εργαζόμενοι στα Λιμάνια, στα Νοσοκομεία και στις Συγκοινωνίες.

Έτσι και αλλιώς, ό,τι και να ψηφίζει η Βουλή, ό,τι και να αποφασίζουν τα επιτελεία στις Βρυξέλλες και στις τράπεζες, τίποτα δεν μπορεί να υλοποιηθεί όταν οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να κατεβάσουν τα ρολά! 

Να γίνει της Γαλλίας

Κόντρα στον συμβιβασμό και το ξεπούλημα των αγώνων από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και την ηττοπαθή στάση των ΠΑΜΕ και ΜΕΤΑ, το δρόμο το δείχνει η "άλλη Ευρώπη", το απεργιακό, εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα στη Γαλλία, που δεν αποδέχεται τα τετελεσμένα του «Ολαντρέου» και κλιμακώνει τον αγώνα.  

Τώρα είναι η ώρα της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος, της συσπείρωσης των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος και της αριστεράς, σε ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, που θα βάλει φραγμό στην επίθεση κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ και κυβέρνησης. Για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και του ευρωμνημονιακού μεσαίωνα.

Για τη συγκρότηση μιας αριστεράς της ρήξης και της ανατροπής, που θα είναι το πολιτικό νεύρο της λαϊκής αντεπίθεσης.

Υπάρχει άλλος δρόμος χωρίς μνημόνια και εκβιασμούς. Ο δρόμος της ρήξης και της ανατροπής.

Μονομερής διαγραφή του χρέους τώρα και ρήξη με τους εκβιαστές-δανειστές, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τους τραπεζίτες, ντόπιους και διεθνείς, με κρατικοποιήσεις και εργατικό έλεγχο. Για να περάσει ο έλεγχος της κοινωνίας και της οικονομίας στα χέρια των εργαζόμενων και του λαού.